Feb 042009
 
   
Not having much faith it would work out, I decided to write a letter to the department of motorvehicule registrations, explaning the history of why I wrote and where I was looking for. Of course, under the laws of protecting personal information, I already knew that they wouldn’t be able to provide me any names, but I already foresaw that; I’ve ended my letter with the question if they would mind, if the Norton still existed, to forward my letter to the current owner (and of course I included a cheque for their administrative fees).
I was quite surprised to receive a telephone call some two weeks later from someone who was about just as surprised as I was, stating that he had received my letter by way of the department of motorvehicules and that indeed he was the current owner of this Norton. We started talking and soon it became clear that the current owner was a collector of old motorbikes and he invited me to come see him, his collection and to see again my dad’s old Norton.
Coïncidence or not, in his collection of over 300 old motorbikes, he had two Norton Commandos, a more recent one of 1975 and my father’s old MKII Commando of 1974 which, given the situation and as he had two, he was willing to sell it back to me. That went a little fast for me. Going from wondering what had happened to it, to finding it and having the possibility to obtaining it, not to mention the price he mentionned in the conversation which was “slightly” above what my current financial situation would allow me, I decided at first that having the knowledge of what had become of the bike and knowing “it is doing fine” was already quite rewarding.

Yet, after some days and some discussions with my wife, it was quite an opportunity and gave me the feeling that the old Norton “would come back into the family” after nearly 25 years of absence. I called back the current owner, we discussed some more and we agreed on a date to meet.
Weinig hoop dat het zou werken, besloot ik om een brief naar de Rijksdienst van Wegverkeer (RDW) te schrijven en uit te leggen waarom ik hun schreef en waar ik naar op zoek was. Natuurlijk wist ik al wel dat onder de huidige wetgeving bescherming van persoonlijke gegevens ze me geen mededelingen konden doen maar dat had ik al voorzien; ik besloot de brief met de vraag of het mogelijk zou zijn, als de Norton nog steeds bestond, mijn brief door te sturen naar de huidige eigenaar (en natuurlijk een vergoeding voor hun administratieve kosten bijgesloten).
Ik was behoorlijk verbaasd om zo’n twee weken later een telefoontje te krijgen van iemand die eigenlijk net zo verbaasd was als ik zelf was met de mededeling dat hij mijn brief had ontvangen via de RDW en dat hij inderdaad de huidige eigenaar van deze Norton was. We raakten aan de praat en al snel werd het duidelijk dat de huidige eigenaar een verzamelaar was van oude motoren en nodigde me uit om langs te komen, zijn verzameling te zien en ook de oude Norton van m’n vader weer terug te zien.
Toeval of niet, in zijn verzameling van meer dan 300 oude motoren, had hij twee Norton Commandos, een iets jongere van 1975 en mijn vader’s oude MKII Commando van 1974 welke hij, na mijn brief en gelet op de situatie, wel bereid was om de Norton aan me terug te verkopen. Dat ging mij een beetje snel. Van afvragen wat er van de Norton terecht was gekomen, deze terug vinden en de mogelijkheid geboden krijgen deze Norton terug te krijgen, om de prijs maar even achterwege te laten die in het gesprek naar voren kwam en “lichtjes” hoger was dan mijn actuele financiële situatie me toe zou laten, besloot ik eerst dat om nu te weten dat de Norton nog steeds bestond “en het goed maakte” al genoeg beloning was.

Toch, een paar dagen later en na nog wat gesprekken met mijn vrouw, was de geboden mogelijkheid eigenlijk moeilijk af te slaan en gaf met het gevoel dat de Norton “terug in de familie zou komen” na bijna 25 jaar afwezigheid. Ik belde de huidige eigenaar terug en na nog wat praten spraken we een datum af dat ik langs zou komen.
Je n’avais pas beaucoup d’espoir que ça pourrait marcher mais je décidais d’écrire une lettre au préfecture, expliquant l’histoire pourquoi j’écrivais et ce que je cherchais. Bien sûr, en respectant les lois de non diffusion des données personnelles, je savais déjà qu’ils ne pourrons pas me donner plus d’informations mais je comptais déjà là dessus; pour finir ma lettre je les demandais, si la Norton existait toujours et si ça serait possible, s’ils ont la gentillesse et l’amabilité de re expédier ma lettre au proprietaire courante de cette Norton (avec en pièce jointe une chèque pour leurs frais d’administration).
J’étais surpris de recevoir un appel téléphonique quelques semaines plus tard de la part de quelqu’un qui était autant surpris que moi en m’expliquant qu’il avait reçu ma lettre par la préfecture et qu’en effet il était la propriétaire de cette Norton. Nous avons commencé à discuter et je commençais à comprendre que ce monsieur était collectionneur des anciennes motos. Il m’invitait de passer lui voir, ainsi que de voir sa collection et de re voir la Norton de mon père.
Coïncidence ou non, dans sa collection qui comptait plus que 300 anciennes motos, il avait deux Norton Commandos, une un poil plus jeune de 1975 et l’ancienne MKII Commando de 1974 de mon père ce qu’il, après ma lettre et vu la situation, voulait bien me la revendre.
C’était un peu rapide pour moi. Partir de se demander ce qu’était devenu de la Norton, de la retrouver et se voir offrir la possibilité de la posséder, en oubliant pendant une seconde le prix qu’il a mentionné dans la conversation qui était “un peu” au dessus de ce que ma situation financière m’autorisait, je me disais au début qu’avoir la connaissance que la Norton existe toujours et “qu’elle va bien” satisfaisait déjà ma curiosité.

Cependant, quelques jours et quelques discussions avec ma femme plus tard, c’était quand même une sacre opportunité qui me donnait la sentiment comme si “la Norton revenait dans la famille” après presque 25 ans d’absence. J’ai rappelé la propriétaire, nous avons parlé encore un peu plus et nous se sommes mis d’accord sur une date pour se rencontrer.
 Posted by at 9:20 pm
Feb 042009
 
   
In march 2007, the 31st to be exact, I received a strange phonecall; the 31st is the anniversery of my wife and my father always called to wish a happy birthday. As we have caller-id and it displayed the name of my father, I was already preparing myself to answer the phone with “hey dad” but I was quite surprised to learn that it wasn’t my dad but one of my older sisters who was calling me from his place with a completely different message; he passed away in the early morning of the 31st at the age of 75.
After all the arrangements, the funeral, there is a second unpleasant period; sorting out and dividing the possessions. Doing so, besides finding back lots of old photos bringing back memories, we also found back my father’s old expired drivinglicense and an old insurance card of his Norton he had kept safe. Not at once, but weeks after I started to wonder again what had happened with “his” Norton and, if it was still alive, where it would be now.
Maybe not everywhere, but where I’m from, the licenseplate number stays with the vehicule as long as it isn’t exported or destroyed. Having obtained an old insurance card containing the Norton’s licenseplate number, I decided to start searching for it. At first, it was only to find out if the Norton was still out there somewhere and to learn how the bike was doing.
In maart 2007, de 31e om precies te zijn, ontving ik een vreemd telefoontje; de 31e is de verjaardag van mijn vrouw en mijn vader belde dan altijd even om te feliciteren. Omdat onze telefoon weergeeft wie er belt en de naam van m’n vader aangaf, was ik al voorbereid om de telefoon met “hé pa” aan te nemen maar het verbaasde me dat het niet m’n vader was maar één van m’n oudere zussen die van zijn flatje belde met een hele andere mededeling; ons pa was overleden in de vroege ochtend van de 31e maart op de leeftijd van 75 jaar.
Nadat alles geregeld was, de begrafenis, is er nog een andere onplezierige taak; sorteren en verdelen van de bezittingen. Gaandeweg kwamen we oude fotos tegen welke herinneringen terug brachten en vonden we ook ons pa oude rijbewijs en een oude verzekeringskaart van de Norton die hij al die tijd bewaard had. Niet gelijk maar enige weken later begon ik mezelf weer af te vragen wat er van “zijn” Norton terecht was gekomen en, als de Norton nog bestond, waar deze nu zou zijn.
Misschien is het niet overal hetzelfde, maar waar ik vandaan kom blijft een afgegeven kenteken bij het motorvoertuig zolang deze niet word geëxporteert of vernietigt. Na een oude verzekeringskaart teruggevonden te hebben welke het kenteken en frame nummer van de Norton bevatte, besloot ik naar de Norton te gaan zoeken. In het begin was het slechts alleen om te weten of de Norton nog steeds bestond en als dat het geval was, te weten hoe het met de Norton gaat.
En mars 2007, le 31 pour être exact, j’ai reçu une appèl bizarre; le 31 c’est l’anniversaire de ma femme et mon père nous appelait toujours pour souhaiter une bonne anniversaire. Notre téléphone utilise la présentation des noms d’appelants et quand le nom de mon père s’affichait, je me suis déjà préparé pour lui répondre avec “salut papa” mais je comprenais vite que ce n’était pas mon père mais une de mes soeurs ainées qui appellait de chez lui avec une complètement autre message; il est décédé tôt le matin le 31 mars âgé de 75 ans.
Après les arrangements, le funérailles, une deuxième période peu plaisante se présente; faire le tri et diviser les possessions. Pendant cette période nous avons retrouvé plusieurs vieux photos et des anciens histoires et anecdotes surfassent. Parmi les pièces il y avait également son ancien permis de conduire et une ancienne carte d’assurance de sa Norton qu’il a gardé précieusement. Pas tout de suite mais quelques semaines après je commençait à me demander ce qu’il était arrivé à “sa” Norton et, si la Norton existait toujours, où elle pourrait être.
Peut être pas partout, mais d’où je viens, une numéro d’immatriculation restera avec une véhicule tant qu’il n’est pas exporté ou détruit. En possession de cette ancienne carte d’assurance qui contenait le numéro d’immatriculation et de série, je décidais de commencer à chercher. Au début ce n’était que pour savoir si la Norton existe toujours et si oui, si elle aller bien.
 Posted by at 9:18 pm
Feb 042009
 
   
Due to a combination of factors, under which the health condition of my father and my mother becoming scared of the Norton, it had been decided in 1984 to sell it. At a time that actually nobody wanted to have a real english bike. I was only 11 years old at that time and still too little, so my opinion wasn’t asked for. From what I know now (anno 2008), the bike got sold to Koppejan Motors where it remained in a private collection for some years.
Growing up myself, having a 50cc mopet at age of 14 and my driving license and first bike at 18 (a ’76 Honda CB-350 Four), it was only “natural” and my parents never worried for me. I was doing quite alright with bikes. Being a student and not having a lot of money to spent, I’ve had several “older” bikes which of course often had problems, but my father was always there to give me a hand fixing them.
Meanwhile, I often thought back about what happened with “his Norton” and regretted it that he had sold it.
Yet, my father never spoke again about his Norton and has never even tried one of my bikes. His new hobby became small model trains (which amazed us all, with his big hands and little patience) and photos and long-time-ago stories were the only memories that were left of the Norton.
Funny thing though; one day the diode-bridge of my first Honda CB-350 melted down and impossible to find a new one. Eventually, my father told me to go look at Koppejan Motoren because he was supposed to have an enormous collection of old parts. When I got there and stated the reason of my visit, the owner of the store looked at me and nodded saying “yes, that’s true, there’s a whole collection of old parts, go upstairs and look under the roof”. And indeed, I found one under the roof of Koppejan Motoren where they kept a dusty collection of old, used motor parts. When I came back downstairs showed him the part and asked what he was asking for it he replied “oh, for such an old diode-bridge? Yes, you won’t find those anymore, I’ll take 10$”. Happily I gave him that and it made my old Honda run again, but I never even knew that the Norton was nearby within the same building…

The Honda CB-350 Four didn’t last long though; It started leaking oil through almost all of its sealings, creating enormous smoke clouds any time I had to stop for a red light and fixing wasn’t worth it anymore. It got sold to a motorbike shop in Middelburg who wanted it only for the reason because it still had its original 4-in-4 exhausts. The Honda got replaced by a Kawasaki LTD-450 (European model) and as I discovered that chopper models aren’t really made for fast highway riding, it got replaced again with a Kawasaki GPz-550 which had been used for amateur racing.

Door verschillende omstandigheden, de gezondheid van mijn vader en mijn moeder welke bang van de Norton werd, werd er besloten in 1984 om de Norton te verkopen. In een tijd waar eigenlijk niemand een echte engelse motor wilde. Zelf was ik toen 11 jaar en nog te klein, dus naar mijn mening werd niet gevraagd. Van wat ik nu weet (anno 2008), de Norton werd aan Koppejan Motoren verkocht waar het in een privé verzamling verbleef voor een paar jaar.
Zelf opgroeiende, met een 50cc brommer vanaf mijn 14e en rijbewijs en eerste motor op mijn 18e (een ’76 Honda CB-350 Four), was het heel “gewoon” en maakten mijn ouders geen zorgen om me. Ik kon goed met motoren overweg. Nog studerende en niet veel geld te besteden, had ik verschillende “oudere” motoren welke natuurlijk ook vaak problemen hadden, maar mijn vader was altijd bereid om me een hand te geven om ze te repareren.
Vaak dacht ik nog terug aan “zijn Norton” en betreurde het dat hij die had verkocht. Toch sprak m’n vader nooit meer over zijn Norton en heeft zelfs nooit meer één van mijn motoren geprobeerd. Zijn nieuwe hobby werd model treintjes (wat ons allen verbaasde, met zijn grote handen en weinig geduld) en fotos en enige verhalen van lang geleden was alles wat er nog van de Norton overbleef.
Op een dag brandde de gelijkrichter van mijn eerste Honda CB-350 door en onmogelijk om een nieuwe te vinden. Na een tijdje zei m’n vader om bij Koppejan Motoren te gaan kijken omdat ze, toen d’r tijd, een grote verzameling met oude, gebruikte onderdelen moesten hebben. Toen ik daar aan kwam en uitlegde waar ik naar op zoek was zei de eigenaar “ja, dat klopt, ga maar naar boven en kijk onder het dak”. En inderdaad, daar vond ik er nou net ééntje (eigenlijk voor een 400 Four, maar werktte ook wel voor een 350) in een stoffig doosje met gelijkrichters. Toen ik weer beneden kwam en de gelijkrichter liet zien en vroeg wat hij er voor vroeg zei hij “ah, een oude gelijkrichter, ja, die vind je niet meer hè? Voor een tientje mag je ‘m meenemen”. Meer dan gelukkig er ééntje gevonden te hebben betaalde ik hem en met die gelijkrichter liep mijn oude Honda weer, maar ik heb nooit geweten dat pa zijn oude Norton ergens dichtbij in hetzelfde gebouw was…

De Honda CB-350 ging niet zo lang mee; hij begon te tranen en te roken door zo ongeveer al z’n pakkingen wat in grote rookwolken resulteerde iedere keer als ik voor een stoplicht moest wachten en het was het niet meer waard om te laten repareren. De Honda werd verkocht aan een motorfiets winkel in Middelburg die hem alleen maar wilde omdat de Honda nog zijn originele 4-in-4 uitlaten in een goede staat had. De Honda werd vervangen door een Kawasaki LTD-450 (het Europese model van de LTD-454) en toen ik er gaandeweg achter kwam dat choppers toch niet echt gemaakt zijn om snel over de snelweg te rijden, werd deze weer vervangen door een Kawasaki GPz-550 welke voor amateur racing was gebruikt.

A cause de differentes circumstances, la santé de mon père et parce que la Norton commençait à fair peur à ma mère, la décision a été pris de la vendre en 1984, un temps où, au fait, personne ne voulait une vraie moto anglaise. Moi-même je n’avais qu’onze ans, donc personne ne me demandait mon avis. Ce que je sais maintenant (anno 2008), la Norton a été vendu à Koppejan Motoren où elle est restée dans une collection privé pendant plusieurs années.
En grandissant j’avais à 14 ans une 50cc mobylette et mon permis et première moto à 18 ans (une ’76 Honda CB-350 Four), ce n’était que “naturellement” et mes parents ne se faisaient pas de soucis pour moi. J’étais plutôt doué avec les motos. Étudiant et n’avais pas beaucoup d’argent, j’ai eu plusieurs veille moto qui ont eu, bien sûr, souvent des problèmes mais mon père était toujours là pour me donner un coup de main avec les réparations.
Cependant, je pensais souvent à “sa Norton” en le trouvant dommage qu’ils l’ont vendu.
Mais, mon père ne parlait plus jamais de sa Norton et il n’a même pas essayé une des mes motos. Son nouveau hobby était de petits trains (nous étions tous impressionné, avec ses gros mains et peu de patience) et quelques photos et d’histoires d’un loin-temps était tout ce qui restait de la Norton.
Bizarrement, un jour le diode-redresseur de ma première Honda CB-350 a fondu et c’était impossible d’en trouver un autre. Après un peu de temps, mon père me disait aller regarder chez Koppejan Motoren parce qu’ils avaient une énorme collection de vieux parts d’occasion. Un fois là bas et après avoir expliqué ce que je cherchais, ils m’ont dit qu’en effet, ils avaient encore une collection des pièces, de monter l’escalier et aller regarder sous le toit. Et en effet, dans un coin et dans un boîte couvert de poussière je trouvais des redresseurs. Un fois redescendu en lui montrent la pièce et en demandent ce qu’il demandait pour cette pièce, il répondait “oui, une veille redresseur, on les ne trouve plus, je prends 10$”. Content d’en avoir trouvé une je lui payais et ma Honda a redémarré mais je ne savais pas de tout que la Norton n’était pas loin quelque part dans la même immeuble…

La Honda CB-350 n’a pas durée long temps; elle commençait à avoir des fuites par presque toutes ses jointes, au point de créer des énormes nuages de fumé à chaque fois je m’arrêtais d’avant un feu rouge et ça ne fallait plus la peine de la réparer. La Honda était vendu à une concessionnaire des motos en Middelburg, qui la ne voulait que parce qu’elle avait encore ses pots d’échappement 4-en-4 d’origine. La Honda fut remplacée par une Kawasaki LTD-450 (la modèle Européen de LTD-454) et pendant que je découvrais que les choppeurs ne sont pas vraiment faits pour rouler rapide sur l’autoroute, cette Kawasaki a encore été remplacée par une Kawasaki GPz-550 qui a été préparée pour faire la course de moto d’amateurs.

 Posted by at 9:09 pm

This website uses cookies to give you the best experience. Agree by clicking the 'Accept' button or change your cookie settings.