Feb 042009
 
   
Of course, quite stupid of me and I should know better, but now that I had “my” Norton in the garage of my parents-in-law in September 2008, I couldn’t resist to try it! First discovery; after some 20 kicks or so and still no-go, check the fuel… The fueltaps and their seals were leaking like crazy, all fuel got leaked. Oh well, that is something I’ll have to change first I was thinking to myself while I re-filled the fueltank and after some 5 kicks more or so, the engine was roaring! Just a small detail; from my parents-in-law garage the road only goes downhill, not something I was thinking about at the time I took off, but I surely got reminded when I had to push the bike back home… It would have been wise to take the bike apart and inspect a bit first, but of course I couldn’t wait and so I found myself at the foot of the hill down the road with a stalled engine; no way to get it going again, at least, not for more than two seconds and surely not long enough to get back.

Once back, “trouble shooting” can start; we have ignition, we have air, so logically we don’t have gas. As I had to take apart the fueltaps, gastubes and probably the carburators also anyway, I found the problem there; the main jet’s needle, btw a 230, was no longer in its place in the left carburator and was laying loose at the bottom. After cleaning completely the carburators, replacing the gaskets, the fueltubes, the fueltabs and seals, we were off again! (or at least I thought so)
Natuurlijk, een beetje stom van me, maar nu ik eindelijk “mijn” Norton in september 2008 in de garage van mijn schoonouders had kon ik het niet laten de Norton uit te proberen! Eerste ontdekking; na een goede 20 keer aanstampen en nog steeds geen teken van leven, controleer de brandstof… De benzinekraantjes en dichtingsringen lekten als een gek, alle benzine was al weggelekt, er zat niets meer in. Dat is iets wat ik eerst zal moeten veranderen dacht ik nog bij mezelf terwijl ik de benzinetank weer vol gooide en na een keer of 5 aanstampen, liep de motor dan toch! Een klein detail; vanaf mijn schoonouders gaat de weg alleen heuvel af, niet iets waar ik bij stil stond toen ik er met de Norton vandoor ging maar waar ik zeker aan herinnerd werd toen ik de Norton terug moest duwen… Het zou verstandig geweest zijn om de motor eerst een beetje te controleren maar ik kon natuurlijk niet wachten en daar stond ik dan, beneden aan de voet van de heuvel met een afgeslagen motor; zonder mogelijkheid weer gestart te krijgen, althans niet langer dan twee seconden en zeker niet lang genoeg om terug te rijden.

Eenmaal terug gekomen, “oorzaak zoeken” kan beginnen; we hebben ontsteking, we hebben lucht dus logisch gezien hadden we geen benzine. Omdat ik de benzinekranen en leidingen toch moest vervangen en waarschijnlijk ook de carburateurs, vond ik het probleem daar; de sproeier, een 230, zat niet langer op zijn plaats en lag los onderin van de linker carburateur. Na beide carburateurs geheel schoon te hebben gemaakt en de benzine kranen, leidingen en afdichtingen te hebben vervangen, kon ik er vandoor met de Norton! (dacht ik althans)
Bien sûr, un peu con de ma part, mais comme j’avais enfin “ma” Norton dans la garage de mes beaux-parents, je ne pouvais pas résister d’enfin prendre la Norton pour un tour d’essai ! Premier découvert; après un bon vingtaine de coups de pied sur le démarreur et toujours que dalle, vérifie la niveau d’essence. Les robinets d’essence et les jointes fuiait énormement, tout l’essence avait disparu. Bon, en me dissant que c’est quelque chose que je devrais regarder d’abord un de ces jours, j’ajoutais de l’essence et après cinq coups de démarreur le moteur tournait ! Petit détail; à partir de chez mes beaux-parents, la route ne faite que descendre, ce n’est pas quelque chose auquelle que je pensais quand je suis parti avec la Norton, mais ce m’est revenu de coup quand je suis rentré à pied avec la Norton… J’aurais dû vérifier la Norton un peu d’abord mais bien sûr je ne pouvais pas attendre et voilà, je me retrouvais en bas de la route avec le moteur qui ne voulait plus démarrer. En tout cas, pas pour plus de deux secondes et surement pas suffisamment longtemps pour remonter la route.

Un fois rentré, la “recherche de la panne” peut commencer; on avait l’ignition, on avait de l’air, donc logiquement on n’avait pas d’essence. Comme je devais remplacer les robinets d’essence et les tuyaux et jointes de toute façon, voir peut être même les carburateurs, j’ai trouvé le problème là; le pulvérisateur (par ailleurs du 230) du carburateur de gauche n’était plus où il devait être et se trouvait dévissé et complètement en bas. Après avoir nettoyé les deux carburateurs, avoir remplacé les robinets d’essence, tuyaux et jointes, je pouvais enfin rouler! (ce que je pensais du moins)
 Posted by at 9:26 pm
Feb 042009
 
   
When we arrived to meet the current owner of the Norton, he had already taken it out of his collection and prepared it ride-ready. Over the telephone in earlier conversations he already mentionned that the bike got somewhat restored and wasn’t red anymore as I remembered but got painted in the classic Norton colors black/gold. Of course, I’ve bought quite some bikes in the past and I know fairly well not to only go on outside appearances, but for this bike it was different. I also don’t think that my mother, who came with me, ever had thought to see this bike again. While talking about the history of this Norton, he showed me the proof of ownership and indeed, he had bought the Norton directly from Koppejan Motors where my dad sold it to back in 1984. It is a small world sometimes. After some (difficult) negociations about the price it was decided : The Norton would come back into the family.

The Norton Commando MKII, anno 2008, now painted in black

Now we’re actually getting to the point and the whole purpose of this blog; Having a Norton is one thing, but how to keep it going? During this blog, I’ll try to describe all “problems” encountered and how they have been solved. As someone told me not long ago : “You always know at which time you leave on a Norton, but you never know when you will arrive”

Toen we bij de huidige eigenaar aankwamen, had hij de Norton al reeds uit zijn verzameling gehaald en rij klaar gemaakt. Over de telefoon tijdens vorige gesprekken had hij me al verteld dat de Norton min of meer gerestaureerd was en niet langer rood/wit was zoals ik de Norton gekend had maar dat deze nu in de classieke Norton kleuren zwart/goud gespoten was. In het verleden had ik al verschillende motoren gekocht en ik weet inmiddels wel om niet alleen op het uiterlijk af te gaan maar voor deze motor was het anders. Ook denk ik niet dat mijn moeder, die mee was gekomen, ooit nog gedacht had deze motor terug te zien. Terwijl we nog wat spraken over het verleden van deze motor toonde hij me de kenteken bewijzen en hij had inderdaad de Norton gekocht van Koppejan Motoren waar mijn vader zijn Norton aan verkocht had in 1984. Het is soms een klein wereldje. Na wat (moeizame) onderhandelingen over de prijs was het besloten : De Norton kwam terug in de familie.

De Norton Commando 850 MKII, anno 2008, nu in zwart gespoten

Nu komen we eigenlijk op het punt waar de reden van deze blog duidelijk word; Het is één ding om een Norton te bezitten maar hoe kan je deze onderhouden en blijven laten rijden? Tijdens deze blog zal ik proberen om alle “problemen” te beschrijven en hoe deze opgelost zijn. Zoals iemand mij niet lang geleden zei : “Je weet altijd om hoe laat je weg gaat op een Norton maar je weet nooit om welke tijd je aankomt”

Quand nous sommes arrivé chez le propriétaire actuel de la Norton il l’avait déjà sorti de sa collection et l’avait préparée pour rouler. Par téléphone il m’avait déjà dit que la Norton était plus ou moins restaurée et qu’elle n’était plus rouge/blanche comme je l’avais connu mais qu’elle était maintenant dans les couleurs classiques des Nortons noir/or. Bien sûr, dans le passé j’avais déjà acheté plusieurs motos et je sais très bien de ne pas se fier uniquement aux apparences mais pour cette moto c’était différent. Je ne pense pas non plus que ma mère, qui m’avais accompagné, avait pensé de revoir cette moto un jour. Pendant que nous parlons encore un peu à propos de l’historique de cette moto il me montrait la carte grise et en effet, il l’avait acheté chez Koppejan Motoren auquel mon père l’avait vendu en 1984. Parfois le monde est petit. Après des négociations (difficiles) de prix c’était décidé : la Norton rentrait à la maison.

La Norton Commando 850 MKII, anno 2008, peinte en noir/or

Ici on arrive au point de pouvoir expliquer le but de ce site web; de posséder une Norton c’est une chose, mais comment l’entretenir et faire en sorte qu’elle continuera à rouler ? Pendant ce blog je vais essayer de décrire tous les “problèmes” rencontrés et comment ils sont résolus. Pour utiliser les mots de quelqu’un : “on sait toujours à quelle heure qu’on part sur une Norton mais on ne sait jamais à quelle heure qu’on rentre”

 Posted by at 9:22 pm
Feb 042009
 
   
Not having much faith it would work out, I decided to write a letter to the department of motorvehicule registrations, explaning the history of why I wrote and where I was looking for. Of course, under the laws of protecting personal information, I already knew that they wouldn’t be able to provide me any names, but I already foresaw that; I’ve ended my letter with the question if they would mind, if the Norton still existed, to forward my letter to the current owner (and of course I included a cheque for their administrative fees).
I was quite surprised to receive a telephone call some two weeks later from someone who was about just as surprised as I was, stating that he had received my letter by way of the department of motorvehicules and that indeed he was the current owner of this Norton. We started talking and soon it became clear that the current owner was a collector of old motorbikes and he invited me to come see him, his collection and to see again my dad’s old Norton.
Coïncidence or not, in his collection of over 300 old motorbikes, he had two Norton Commandos, a more recent one of 1975 and my father’s old MKII Commando of 1974 which, given the situation and as he had two, he was willing to sell it back to me. That went a little fast for me. Going from wondering what had happened to it, to finding it and having the possibility to obtaining it, not to mention the price he mentionned in the conversation which was “slightly” above what my current financial situation would allow me, I decided at first that having the knowledge of what had become of the bike and knowing “it is doing fine” was already quite rewarding.

Yet, after some days and some discussions with my wife, it was quite an opportunity and gave me the feeling that the old Norton “would come back into the family” after nearly 25 years of absence. I called back the current owner, we discussed some more and we agreed on a date to meet.
Weinig hoop dat het zou werken, besloot ik om een brief naar de Rijksdienst van Wegverkeer (RDW) te schrijven en uit te leggen waarom ik hun schreef en waar ik naar op zoek was. Natuurlijk wist ik al wel dat onder de huidige wetgeving bescherming van persoonlijke gegevens ze me geen mededelingen konden doen maar dat had ik al voorzien; ik besloot de brief met de vraag of het mogelijk zou zijn, als de Norton nog steeds bestond, mijn brief door te sturen naar de huidige eigenaar (en natuurlijk een vergoeding voor hun administratieve kosten bijgesloten).
Ik was behoorlijk verbaasd om zo’n twee weken later een telefoontje te krijgen van iemand die eigenlijk net zo verbaasd was als ik zelf was met de mededeling dat hij mijn brief had ontvangen via de RDW en dat hij inderdaad de huidige eigenaar van deze Norton was. We raakten aan de praat en al snel werd het duidelijk dat de huidige eigenaar een verzamelaar was van oude motoren en nodigde me uit om langs te komen, zijn verzameling te zien en ook de oude Norton van m’n vader weer terug te zien.
Toeval of niet, in zijn verzameling van meer dan 300 oude motoren, had hij twee Norton Commandos, een iets jongere van 1975 en mijn vader’s oude MKII Commando van 1974 welke hij, na mijn brief en gelet op de situatie, wel bereid was om de Norton aan me terug te verkopen. Dat ging mij een beetje snel. Van afvragen wat er van de Norton terecht was gekomen, deze terug vinden en de mogelijkheid geboden krijgen deze Norton terug te krijgen, om de prijs maar even achterwege te laten die in het gesprek naar voren kwam en “lichtjes” hoger was dan mijn actuele financiële situatie me toe zou laten, besloot ik eerst dat om nu te weten dat de Norton nog steeds bestond “en het goed maakte” al genoeg beloning was.

Toch, een paar dagen later en na nog wat gesprekken met mijn vrouw, was de geboden mogelijkheid eigenlijk moeilijk af te slaan en gaf met het gevoel dat de Norton “terug in de familie zou komen” na bijna 25 jaar afwezigheid. Ik belde de huidige eigenaar terug en na nog wat praten spraken we een datum af dat ik langs zou komen.
Je n’avais pas beaucoup d’espoir que ça pourrait marcher mais je décidais d’écrire une lettre au préfecture, expliquant l’histoire pourquoi j’écrivais et ce que je cherchais. Bien sûr, en respectant les lois de non diffusion des données personnelles, je savais déjà qu’ils ne pourrons pas me donner plus d’informations mais je comptais déjà là dessus; pour finir ma lettre je les demandais, si la Norton existait toujours et si ça serait possible, s’ils ont la gentillesse et l’amabilité de re expédier ma lettre au proprietaire courante de cette Norton (avec en pièce jointe une chèque pour leurs frais d’administration).
J’étais surpris de recevoir un appel téléphonique quelques semaines plus tard de la part de quelqu’un qui était autant surpris que moi en m’expliquant qu’il avait reçu ma lettre par la préfecture et qu’en effet il était la propriétaire de cette Norton. Nous avons commencé à discuter et je commençais à comprendre que ce monsieur était collectionneur des anciennes motos. Il m’invitait de passer lui voir, ainsi que de voir sa collection et de re voir la Norton de mon père.
Coïncidence ou non, dans sa collection qui comptait plus que 300 anciennes motos, il avait deux Norton Commandos, une un poil plus jeune de 1975 et l’ancienne MKII Commando de 1974 de mon père ce qu’il, après ma lettre et vu la situation, voulait bien me la revendre.
C’était un peu rapide pour moi. Partir de se demander ce qu’était devenu de la Norton, de la retrouver et se voir offrir la possibilité de la posséder, en oubliant pendant une seconde le prix qu’il a mentionné dans la conversation qui était “un peu” au dessus de ce que ma situation financière m’autorisait, je me disais au début qu’avoir la connaissance que la Norton existe toujours et “qu’elle va bien” satisfaisait déjà ma curiosité.

Cependant, quelques jours et quelques discussions avec ma femme plus tard, c’était quand même une sacre opportunité qui me donnait la sentiment comme si “la Norton revenait dans la famille” après presque 25 ans d’absence. J’ai rappelé la propriétaire, nous avons parlé encore un peu plus et nous se sommes mis d’accord sur une date pour se rencontrer.
 Posted by at 9:20 pm

This website uses cookies to give you the best experience. Agree by clicking the 'Accept' button or change your cookie settings.